سیره سیاسى سیدالشهدا در عصر خلافت چگونه است / احادیث و اتمام حجت بر نوه رسول الله صلى الله علیه وسلم


محمد هادی الیوسفی گرافیبه گزارش ایکنا ؛ زندگی امام حسین (علیه السلام) مانند هر انسانی دارای دوره های متفاوتی است، اما به دلیل اهمیت واقعه عاشورا، زندگی امام ۵۷ ساله تحت الشعاع این دوره از زندگی قرار گرفته است. به همین دلیل شاید کمتر به زندگی او قبل از واقعه عاشورا پرداخته شود.

زندگانی امام حسین علیه السلام در کودکی، دوران رسول الله صلی الله علیه وسلم، دوران اقامت حضرت علی علیه السلام، دوران امام مجتبی (سلام الله علیه) و ده سال امامت در دوره معاویه از مهم ترین دوره های قبل از واقعه عاشورا است.

خبرنگار ایکنا در گفت و گو با آیت الله محمد هادی یوسفی گرافی، نویسنده و استاد تاریخ اسلام، سعی کرد بر اساس گزارش های تاریخی به تحلیل ابعادی از زندگی ایشان قبل از محرم سال ۶۱ هجری بپردازد که در قسمت اول این گفت و گو می خوانید.

ایکنا – روایاتی از زندگی امام حسین علیه السلام در سیره رسول الله صلی الله علیه وسلم نقل شد. این حساب ها چقدر قابل اعتماد هستند؟

امام حسن (علیه السلام) و امام حسین (علیه السلام) در دوران حیات نورانی پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم شش یا هفت ساله بودند. از این رو نقش اجتماعی بزرگی جز گوش دادن به فرمان پدر و پیروی از رکاب رسول خدا صلی الله علیه و آله و ایفای نقش در دوران کودکی نداشتند، اما داستان های زیادی در این باره داریم. کرامت و فضیلت برای امام حسین علیه السلام از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم. مثلاً در جنگ خیبر، تنها غنایمی که پیامبر به دست آورد، جامه یا کساء در اصطلاح عربی بود. این جامه سهم رسول خدا صلی الله علیه و آله از غنایم یهودیان در سال هفتم هجرت بود و حدیث کساء شکل گرفت.

در آن شب نوبت پیامبر صلی الله علیه و آله در خانه ام سلمه بود که بهترین همسر پیامبر صلی الله علیه و آله پس از حضرت خدیجه سلام الله علیها بود. به او). حضرت زهرا (سلام الله علیها) شیرینی درست کرده بود و برای پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم آورده بود، رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «برو حسنین را بیاور». سلام الله علیها نیز، یعنی ذکری از زینب و حضرت فاطمه سلام الله علیها نکردند. زیرا اهل بیت علیهم السلام شیرینی می خوردند. به ام سلمه گفتند که عبای خیبر را بیاور و آن ها جامه را بر خود و دخترشان و بر حضرت علی (علیه السلام) و حسین (علیهما السلام) انداختند. ام سلمه گفت: وقتی دیدم پیامبر برایشان دعای مثمر ثمر می‌خواند، من نیز چون از اهل بیت بودم، طمع کردم و گوشه عبا را گرفتم تا وارد شوم، ولی رسول خدا گوشه عبایی را کشید و گرفت. آی تی. فرمود: «به دست خود و کلمه من ضعیفان را جذب مى کنم»; تو همسر خوبی برای پیامبر هستی، اما اهل بیتی نیستی که در اینجا از آن سخن می گویم. لذا در همه جا اهل بیت به همسران رسول خدا صلی الله علیه و آله اشاره نمی کنند، چنان که برخی سعی کردند آیه تطهیر را این گونه تفسیر کنند.

در اینجا حتی بهترین همسر پیامبر بعد از خدیجه (س) حق ورود به اهل بیت (علیهم السلام) را ندارد. حدیث شریف کساء صحیح است که منابع آن بیش از ۶۰ منبع اصیل و قدیمی است و نمایانگر فضایل حسنین (علیه السلام) است.

یکی دیگر از موارد مناقب حسنین (علیه السلام) رابطه او با مسیحیان نجران یمن بود. و لجن لعنت است و اینکه خداوند حق را حفظ می کند و باطل را از بین می برد. پیامبر صلی الله علیه و آله با این پنج نفر به تالاب آمدند و مسیحیان با دیدن این صحنه ترسیدند و خیس ایستادند. مبله حجتی است برای مردم بعد از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم تا کسی نگوید راه را گم کرده ایم و هر کس در پی یافتن راه باشد، راه راست را می توان یافت. توجه به اعمال رسول. (خداوند بر او دعا می کند).

ایکنا – از پیامبر صلی الله علیه و آله روایاتی داریم، در کودکی امام حسین علیه السلام از عاشورا یاد کرده است. آیا این داستان ها واقعیت دارند؟

بله، این احادیث صحیح است و طرفین در کتب خود نقل کرده اند. البته برخی ردیف های بیشتری دارند و برخی تعداد ردیف های محدودی دارند. این احادیث، احادیثی نبودند که برای همه مسلمانان خوانده می شد و مانند احادیث غدیر و ثقلین، هر حدیث محدود به عده کمی بود که در اطراف پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم جمع می شدند. مسجد مدینه رسول خدا صلی الله علیه و آله پس از نماز سحر، روی از قبله برمی‌گرداند و در مقابل مردم می‌نشست و به کسانی که سؤالی داشتند یا چیزی می‌گفتند پاسخ می‌داد و بیشتر احادیث در چنین فضایی

طبیعتا هر صحبتی را ۵-۶ نفر می شنیدند و این طور نبود که تبدیل به بخشنامه شده باشد و به گوش همه برسد. حتی امام حسین (علیه السلام) در راه کربلا چندین سخنرانی کرد و این احادیث را یادآور شد. این تذکر به این معناست که بسیاری از مردم نمی دانند پیامبر (صلی الله علیه و آله) در مورد امام حسین (علیه السلام) چه نظری داشته است. روایات موجود در این زمینه برای تکمیل حجت برای مردم پس از رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بود تا کسی بهانه نیاورد و در جنگ امام و یزید. پس می دانستند آنچه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم به عنوان نور هدایت و کشتی نجات معرفی کرده است، حسین علیه السلام است نه یزید، بلکه کسانی که از احادیث پیروی کرده اند. از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم کم بودند، زیرا امور دنیوی ذائقه و تفکر آنها را تغییر داد.

مرحوم علامه امینی برای یافتن منابع آثار خود در الغدیر و کتابخانه الدهوی دمشق به سوریه و دمشق رفت. در آنجا با چند نفر از اساتید دانشگاه مصر ملاقات کرد و چون مصادف با عقد محرم بود، از ایشان خواستند که به نمایندگی از ایشان صحبت کند. فرصت را مغتنم شمرده و بدون استناد به کتب شیعه، با استناد به منابع قدیمی اهل سنت، درباره امام حسین علیه السلام و شهادت ایشان صحبت کرد که بعداً به کتاب «سرطنه و سنتنه» تبدیل شد و به زبان عربی با ترجمه آیت الله منتشر شد. مکارم شیرازی. در فارسی به آن می گفتند «این است دین ما».

ایکنا – در روایات آمده است که پیامبر صلی الله علیه و آله هنگام تولد امام حسین علیه السلام گریه کرد و یا امام حسین علیه السلام در مدینه به زمین افتاد. مسجد، پس از منبر پایین آمد.

بله، از منابع شیعه و سنی نقل شده است، اما ملاحظات فوق در اینجا نیز حاکم است. مثلاً وقتی در ولادت امام حسین (علیه السلام) حدیثی صادر شد، طبیعتاً چند نفر به نام حضرت علی (علیه السلام) و حضرت فاطمه (علیها السلام) در خانه بودند و فقط پیامبر را می شنیدند. . (سلام الله علیه) در ولادت الحسین (علیه السلام) گریه می کنند، پس دیدند و روایت کردند و درست است که ما این شیوخ را قبول داریم، ولی همه مردم این گونه نیستند. بنابراین، فکر نکنید که رمان ها منتشر و عمومی شده اند.

رحلت امام حسین (علیه السلام) در مسجد با حضور کثیری از مردم صورت گرفت و این روایت در منابع شیعه و سنی فراوان نقل شده و منبع آن صحیح است. البته خیلی ها محبت رسول خدا صلی الله علیه و آله را با این جمله توجیه کردند که او نوه اش را دوست داشت و این ربطی به بحث هدایت و ضلالت و امامت و پیروی از ائمه ندارد. لذا برخی این احادیث را ندیدند و اگر رسید معنای خود را دارد.

ایکنا – دوره دیگر عمر شریف امام حسین علیه السلام پس از رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و غصب خلافت امام علی علیه السلام بود. به او). البته حسنین (علیه السلام) سن زیادی نداشت، اما صحبت از شرکت در فتوحات است. چقدر این حرف ها درست است؟

در عصر خلفا به ناچار درب امیرالمؤمنین علیه السلام را زدند، در اسناد تاریخی آمده است که خلیفه دوم حدود ۷۰ سؤال از حضرت علی (علیه السلام) پرسیده است و حتی در منابع شیعه و سنی آمده است. با قول صحیح گفته می شود: اگر علی الحلک عمر نبود. در این مرحله امام حسین (علیه السلام) و برادر بزرگترش درگیر امور حکومتی نبودند و از خلفا منصبی نمی گرفتند و خلفا نیز به آنها مناصب نمی دادند، زیرا می ترسیدند که این خاندان، زیبایی باطنشان و سرزندگی طهارت از شهر بیرون می آید و به رقیب خلفا معروف است.

حتی یک قرن سیاست نهی از حدیث را به بهانه اینکه قرآن همچنان قرآن باقی می ماند، اجرا کردند و نوشتن و بیان احادیث مفصل پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم ممنوع شد و بسیاری از آنها. کتاب هایی در مورد آنها نوشته شد. منع جمع‌آوری حدیث توسط خلیفه دوم. لذا امام (علیه السلام) در فتوحات نقشی نداشت و فقط یک مسئله را طبری نقل کرده و خود ایشان به منبع آن اعتماد نداشتند و آن اینکه حذیفه یمانی از یاران ایشان است. پیامبر صلی الله علیه و آله برای ادامه فتوحات آذربایجان. پس به حضرت علی (علیه السلام) بگو که اگر اجازه دادی حسنین (علیه السلام) با من در فتح آذربایجان شرکت کند و امام فرمودند اشکالی ندارد. طبری با ذکر سند مطالب تاریخی را ذکر می کند اما داستان او بدون سند است.

گفته می شد وقتی لشکر خلیفه دوم به اصفهان رسید، عمر فرمان داد که بیش از ۴ ماه هیچ سربازی نگه ندارد و راه آذربایجان یخبندان بود. لذا در اصفهان ماندند تا یخبندان گذشت و راه باز شد و چهار ماه گذشت و حتی اگر امام حسین علیه السلام در این سفر همراه لشکریانشان بود طبیعتاً باز می گشتند. لذا احدی از مشارکت این دو امام (علیه السلام) در فتوحات خلفا سخنی به میان نیاورده است و همچنان ادامه دارد.

انتهای پیام