غلبه بر موانع در برابر حمل و نقل فعال


مردی با لباس شب قرمز دوچرخه سواری می کند

حمل و نقل فعال دارای مزایای زیست محیطی ، بهداشتی و اقتصادی قابل توجهی است. ترویج شیوه حمل و نقل فعال ، از جمله پیاده روی ، دوچرخه سواری و ویلچر یا ویلچر ، می تواند فعالیت بدنی را افزایش دهد ، از نظر اقتصادی به نفع افراد و جوامع باشد و در کاهش آلودگی هوا نقش داشته باشد.

در برخی مناطق ، حمل و نقل سیار می تواند کاملاً جایگزین خودروها شود. با این حال ، فعالیت بدنی را می توان با اتومبیل یا وسایل نقلیه عمومی ترکیب کرد تا قسمت هایی از سفر را جایگزین کند. با این حال ، مشارکت در حمل و نقل فعال بین جوامع شهری ، حومه ای و روستایی بسیار متفاوت است. بسیاری از این تفاوتها به موانع شخصی ، محیطی و فرهنگی مربوط می شود که مانع پذیرش حمل و نقل فعال می شوند. تشویق مردم به استفاده از روش حمل و نقل فعال مستلزم شناسایی و رفع این موانع است.

یکی از موانع حمل و نقل فعال ، در دسترس بودن منابع و زیرساخت ها در جامعه برای تحقق آن است. به عنوان مثال ، شاخص انطباق آمریکایی شامل امتیاز پیاده روی است که بر اساس چگونگی تکمیل فعالیتها و فعالیتها با پیاده روی به جای نیاز به ماشین تکمیل می شود. شهرهای بزرگتر تمایل به پیاده روی بالاتری نسبت به شهرهای کوچکتر دارند که جاده های آنها لغزنده است و به پیاده روها ، دوچرخه ها و وسایل نقلیه عمومی دسترسی ندارند.

سایر عواملی که بر تصمیمات عابران پیاده و دوچرخه تأثیر می گذارد شامل دسترسی و شرایط پیاده روها ، دوچرخه ها ، مسیرهای چند خطی و شیوه های حمل و نقل عمومی است. از سوی دیگر ، داشتن پارکینگ و محل نگهداری دوچرخه و محلی برای تعویض لباس و دوش گرفتن بعد از سفر ، مانع بزرگی است. دسترسی به این منابع می تواند تصمیم پیاده روی یا دوچرخه سواری را برای حمل و نقل آسان تر کند.

یکی دیگر از موانع حمل و نقل فعال ، ایمنی واقعی و قابل درک است. زیرساخت ها و فرهنگ در برخی از شهرها آن را برای عابران پیاده و دوچرخه سواران ایمن تر می کند ، بنابراین مرگ و میر عابران پیاده کمتر است و افراد و خانواده ها بیشتر فعال می شوند. جوامع بدون پیاده رو ، مسیرهای دوچرخه سواری ، گذرگاه های ایمن و چراغ راهنمایی مناسب مطمئناً در حمل و نقل دخیل خواهند بود. همچنین ، زیرا “ایمنی به عنوان یک عدد” وجود دارد ، جایی که پیاده روی و دوچرخه سواری ایمن تر هستند زیرا موتورسواران مکان آنها را بهتر می دانند. هنگامی که دوچرخه و عابران پیاده به ندرت دیده می شوند ، رانندگان ممکن است بی احتیاط باشند و این نگرانی جدی برای ایمنی ایجاد می کند.

فرهنگ جامعه می تواند مانعی برای حمل و نقل فعال باشد. در جاهایی که حمل و نقل رایج است و مردم به طور منظم از وسایل نقلیه عمومی استفاده می کنند ، مردم اغلب در خانه از ماشین پیاده می شوند و برای کار یا تعطیلات پیاده روی یا دوچرخه سواری می کنند. متأسفانه ، بسیاری متوجه می شوند که جوامع آنها از طریق کمبود زیرساخت ها یا نگرش های مدنی به حمل و نقل فعال دسترسی ندارند. تعداد کمی از افراد عادت به حمل و نقل فعال را هنگامی شروع می کنند که از طریق استانداردها یا سیاست های جامعه به طور گسترده پذیرفته نشده و تکرار نمی شود.

عوامل شخصی نیز می توانند یک عامل محدود کننده باشند. اعتقاد افراد به سلامتی ، مزایای زیست محیطی و اقتصادی می تواند بر تصمیم آنها برای مشارکت فعال در حمل و نقل تأثیر بگذارد. تشخیص پیاده روی یا دوچرخه سواری بیش از رانندگی می تواند مانعی باشد ، اما جالب است بدانید که اکثر افراد زمان مورد نیاز برای یک سفر فعال را بیش از حد ارزیابی می کنند. قدرت فردی و توانایی سفر بیشتر با پای پیاده یا دوچرخه می تواند نگران کننده باشد ، به ویژه اگر این رفت و آمد شامل مناطق تپه ای باشد. ترکیب پیاده روی با وسایل نقلیه عمومی برای سفرهای طولانی تر یا استفاده از دوچرخه به کمک برق می تواند شدت آن را کاهش داده و لذت بخش تر باشد. در حالی که حمل و نقل فعال تقریباً همیشه ارزان تر از رانندگی است ، هزینه دوچرخه و سایر تجهیزات ممکن است از ابتدا محدود باشد. به اشتراک گذاشتن دوچرخه و مشوق های مالی برای خرید دوچرخه ممکن است به کاهش این نگرانی کمک کند. در نهایت ، آب و هوا می تواند ملاحظات مهمی باشد. آب و هوای گرم ، مرطوب یا بارانی می تواند حمل و نقل فعال را محدود کند ، به ویژه هنگامی که لباس حرفه ای را در نظر بگیرید.

بسیاری از این موانع را می توان با مطالعه مزایای سفرهای فعال ، وجود زیرساخت ها ، منابع برای تسهیل پیاده روی و دوچرخه سواری و نکاتی برای ایمن تر و راحت تر شدن حمل و نقل برطرف کرد. سازگاری با تغییر سیاستها و محیطها می تواند به اندازه تلاشهای مردمی مثر باشد. آموزش رانندگان ، عابران پیاده و دوچرخه سواران در مورد قوانین راهنمایی و رانندگی و ایمنی می تواند به تغییر فرهنگ کمک کند. و ترانزیت عمومی حمل و نقل عمومی ، پیاده روی و دوچرخه سواری از طریق رویدادهای “جاده باز” جامعه می تواند آگاهی و تسهیل حمل و نقل را ایجاد کند. در نهایت ، گسترش دسترسی به حمل و نقل فعال می تواند جوامع را باثبات تر ، سالم تر و از نظر اقتصادی کارآمدتر کند.

نویسنده: Brian B. Parr ، Ph.D. ، FACSM ، ACSM-CEP ، دانشگاه کارولینای جنوبی آیکن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *